Asosyalmekan

Jean-Paul Sartre’ın "Cehennem başkalarıdır" ( L'enfer, c'est les autres ) sözünü duyduğumuzda, genellikle aklımıza kalabalık bir metrobüs, gürültülü komşular ya da bitmek bilmeyen zoraki aile toplantıları gelir. "İnsanlara tahammülüm yok" demenin en entelektüel yolu gibi kullanırız bu cümleyi. Ancak Sartre’ın 1944 tarihli Çıkış Yok (Huis Clos) oyununda geçen bu ikonik replik, yaygın kanının aksine kalabalıkların yarattığı fiziksel bir rahatsızlık değildir. Bu söz, insan ilişkilerinin varoluşsal ve aslında ne kadar ürkütücü olabilen derin bir analizidir. Gelin, Sartre’ın bu "cehennem"inin kapılarını aralayalım ve neden bugün, 1944’ten bile daha fazla bu cehennemin içinde olduğumuza bakalım. "Bakış"ın Hükümdarlığı: Özneden Nesneye Düşüş Sartre felsefesinde her şey "Bakış" ile başlar. Tek başınızayken dünyanızın efendisi, özgür bir öznesinizdir. Ama odaya bir başkası girdiğinde ya da birinin size baktığını hissettiğinizde işler de...